تذکر: مراد از نوشتن این مکتوب ساختار شکنی نیست،فقط وفقط پیشنهاد است وبس.

 

بدون شک حافظ،،سعدی و دیگر بروبچ شعرای قدیم همگی نه تنها up به روز دوره ی خویش بوده بلکه اونقدر جلوتر از زمان خود

 سخن می راندند  که الانه ما هر وقت در مشکلی  به دو راهی می رسیم دل به تفال آن ها می بندیم و استعانت می جوییم.

 

 

عجیب اینکه همزمان با بیکاری روز افزون جوان ها،حوصله هایشان نیز هر لحظه کم و کمتر میشود حالا حس نو خواهی را قاطی

موضوع کنید نتیجه حاصله این می شود که دیگر رجوع به قدما با شیوه ی معمول کار ساز نیست.

 

تکلیف چیه؟با کم و محو شدن پیشینیان و نیافتن جایگزین مناسب برای آنها مجبوریم زلف های فردوسی و حافظ را کوپ و تیفوسی یا

یوزارسیفی بزنیم تا جوونا حرفشون رو گوش بدند. خلاصه باید ببینیم دوره چی جور می طلبه تا بتونیم خودمان را ردیف اوضاع کنیم.

 

اما هنرما چی می تونه باشه؟ اینکه تا سرحد امکان ضمن حفظ اصول طرح نو دراندازیم تا اندیشه هامون تار عنکبوت بر نتابه! به

دیگر سخن ناگزیریم up to date شویم تا بتونیم بقا داشته باشیم. اینجاست که

 

یک دفعه محسن نامجو شعر قدیم را با ریتم جدید می خونه و می ترکونه. اون یکی اشعار مولوی را به شکل کامپیوتری و بارکدی

منتشر می کنه و کولاک می کنه،فلان پزشک قبل وبعدعمل، کنسرت جاز می ده و موفق هم عمل می کنه ویا همای سعادتی که بر دوش

گروه مستان با اجراهای نوینشان می نشینه.

 

ایهاالناس هیچ گریز ی نیست اجازه بدید یک رپر،شعر نظامی و خیام رو بخونه،اون مقاله نویس فارسی بودنش را به زبان عامیانه

نشخوار کنه،فلانی تی شرت انگلیسی با آرم تخت جمشیدبپوشه یا به ضرب زبان فینگلیش نطق یارو باز بشه. نهایت اینکه در

عین اینکه مشکلی نیست،چاره ای هم نیست.

 

من باب تذکر به همین دلیل است که داداشتون ضمن احترام به زبان  مادری،چهار مثقال عامیانه رو مخلوط عرب و عجم،فارس

،ترک و کرد نموده تا شماخواننده ی عزیز هنگام سر کشیدن این معجون نوشتاری حوصله تان سر نرود. 

 

 

))آناستازیا - نبیره ی شیخ ابوالحسن خان بیهقی ((