بیمار سرطانی علاوه بر تحمل درد وغم فراوان می بایست بازیگر قهاری هم باشد که با خندان وشاد نشان دادن خود،اسباب آرامش وانبساط خاطراطرافیانش را فراهم نماید.

فقط خدا می داند که اینچنین ایفای نقشی چه قدرطاقت فرسا ومشکل است.مدام به همه کس بگی بی خیال ،خوبم، فنی نداره در حالیکه جوش می زنی،ناخوشی و ضربه فنی شده ای.آیا فرورفتن درچنین نقش درد ناکی، شایسته ی بهترین اسکارزندگی نیست؟