ای همه خوبان!

آیا فکرنمی کنید که در این مجال کم

چگونه خوبیهایتان را جبران نمایم!؟

شاید ناچار شوم

همگی یتان را،

حواله سازم به خدا.

چرا که فقط اوست

که همیشه هست و فراموش نمی کند

نیکی هایتان را درحق همنوع،

توشه ای سازد برای فردایتان.

 

((سپاسگزار لطفتان-همدل))