دست تقدیر دو حسن به ما هدیه داد.حسن زمانی و حسن نجاری.هر دو با وفا،مظلوم،فرهنگی و هر دو شفیق.سه سال پیش به اتفاق حسن نجاری ییکر نحیف و بیمار حسن زمانی را به خاک سپردیم.بسیار بر مزارش گریستیم و تا به امروز داغدارش ماندیم.اما امان از این تقدیر نا میمون که دوباره به سراغمان آمد و حسن نجاری را هم به بهانه ی تصادف از ما گرفت.

قرابت عجیبی بین آن دوحسن بر قرار بود و گویی این حسن تنها گذاشتن آن دیگری  را خلاف رسم رفاقت

می دانست.اینک هر دوی آن بزرگواران به واسطه ی خاک دو باره به هم رسیده اند؛هر چند که فراقی ناپایدار فعلا حائل ماست اما باز هم خدا را شاکریم که این هجران پیوندی دو باره بین حسنین برقرار کرد.

ناگفته نماند که در گذشت این دو نفر فقط در نوع پر کشیدنشان تفاوت داشت.خدابیامرز حسن زمانی چون مدت مدیدی در گیر بیماری بود فوتش قابل پیش بینی و تا حدودی قابل هضم می نمود اما در گذشت شادروان حسن نجاری طی یک سانحه ی نا بهنگام و آنی و در عین صحت و سلامت صورت گرفت و بالطبع شوکی بزرگ و غیر قابل پیش بینی بود.

اینک دیگر در اصل سرنوشت تفاوتی نمی توان قائل شد.هر دو دوست با خاطری آسوده در دل خروارها خاک تا ابد در کنار یکدیگر خفته اند.چه می توان گفت مگر افسوس!