همدل

حساس شدن گوش شنوندگان در این چند سال اخیر باعث شده که قدرت تمیز در آنان قوت یابد و به محض روبرو شدن با آهنگ های جدید آنها را رتبه بندی نمایند و امتیاز بدهند.متاسفانه در حال حاضر وارد شدن الفاظ رکیک و ناپسند در قالب رپ و ترانه مسیر موسیقی ما را به نا کجا آباد رهنمون می شود.وظیفه ی هر کدام از ما در این زمینه اینست که در حد توان فرهنگ سازی نمائیم بلکه این معضل را پشت سر گذاریم.نا گفته نماند که طرف حساب ما صرفا رپ نیست اما چون این گونه از موسیقی اصولا با بیان آلام اجتماعی،ذائقه ی امروز جوانان و فراافکنی منّیات درونی افراد پیوند نا گسستنی دارد لذا از دست اندرکاران این قشر از موزیک انتظارات بیشتری می رود.

این گفتار نه تنها قصد جبهه گیری با این نوع از موزیک را ندارد بلکه چون رپ را بیان اعتراضی – اجتماعی و نوعی خالی کردن احساسات تلقی می نماید اهمیت خاصی برای آن قائل است.حقیقت اینست که رپ نوع ارتقا

یافته ی ترانه های کوچه بازاری قدیم می باشد با این تفاوت که از نوعی موسیقی تند و گفتار هیجان آور بهره می جوید.یادمان باشد که آن ترانه های قدیم خیل طرفداران خود را داشت و با رعایت یکسری ضوابط منحصر به خود آنان را راضی نگه می داشت.ریتم خاص،خوانندهای خاص و حال و هوای خاص از ویژگیهای آنها بود که البته در آن زمان نیز کاربرد کلمات آنچنانی سبب به انزوا رفتن تعدادی از آنها می گشت.

الغرض من باب تجربه هم که شده لازم است رپر های این دوره نیز برای اینکه زود از چشم ها نیافتند ضمن انجام فعالیتهای خویش و رعایت شئونات عرفی از ابتذال فاصله گیرند تا ماندگار بمانند.نکته حائز اهمیت اینست که می توان واقعیت ها را به نحوی بیان نمود که علاوه بر تاثیر گذاری ؛آسیبی هم متوجه شنونده ها نگردد،به دیگر سخن دشنام و ناسزا گفتن همیشه آخرین راه نیست و با منطق جاودانگی در موسیقی همخوانی ندارد.

فراموشمان نشود که در پدید آوردن هر اثری باید همه ی جوانب را سنجید چرا که ممکن است هنرمان فرداها؛ الگو و مصدری برای کارهای دیگران گردد.