بنابراین هر چه توان استفاده از تفکر کاهش یابد دستیابی به کمال دشوارتر خواهد بود و چنانچه این مسیر ادامه یابد و دیگر خبری از اندیشه و خرد در میان نباشد

 

نا خواسته یادگیری و پس دادن آموزه ها بصورت طوطی وار به ذهن متبادر می شود که معمول سیرک و حیوانات است نه آدمیان.

 

شاید تقلید کردن و ادای طو طی گونه ی کلمات به ضرب پاداش و تنبیه نوعی تعالی برای حیوان به حساب آید ولی چون اثری از تامل و اندیشه در عملکرد به چشم

 

 نمی آید کمال مطلوبی در آن  برای نوع بشر منظور نیست.

 

جان کلام اینکه بعید به نظر می رسد که بدون شکوفا شدن فکر و پویایی خرد ،انسانی به کمال عالی خویش دست یابد مگرآنکه به درجات تقلید گونه، دون تر از

 

جایگاه آدمیت دل خوش دارد!